خدا را شکرکه هر روز صبح با زنگ ساعت بیدار میشوم.

این یعنی من هنوززنده ام

خدا را شکر که در پایان روزاز خستگی از پا می افتم

این یعنی توان سخت کار کردن را دارم

خدا را شکرکه گاهی اوقات مریض می شوم.

این یعنی به یاد می اورم که اغلب اوقات سالم هستم

خدا را شکر که در جایی دور جای پارک پیدا کردم

این یعنی هم توان راه رفتن دارم

خدا را شکرکه خرید هدایای سال نو جیبم را خالی می کند

این یعنی عزیزانی دارم که می توانم برایشان هدیه بخرم

زیبا!

راه ستارگان امشب که  بسته است...

                                                    از جور این شب کبود!

 وماه سنگین ومهربان

            بر سرشاخه های درختان کوچه می خورد

 که برگ برگ ..مهتاب می ریزند

 زیبا!

 لب ها ترانه مهتاب را دم گرفته اند

 که من بی خیال این شب

 دستی ببرم در زلف تو که افریقای سیاه فقیرانه منند

 و آن برق کودکانه را ببینم در چشمت

 که رازی دارد

                             نایافته و عظیم!

 به هیات سلام مسافری

 که هیچ امید بازگشتش نبوده است..

 که برق چشم تو در این شبها

 دعای این مردم کم دست است

 که زیر کبود روزگار

 ذهن هیچ کس به قامت خمیده شان روشن نمی شود

 ..زیبا

 نمی دانی

 پای عاشقان که به کوچه ما باز شود

 چه قصه ها که می شود برای زلف تو گفت..

 وچه شعرها که می شود از چشم تو سراغ گرفت

 امشب

 که همت مردانه  همسایگان مهربان هور

 ماه را چراغی کنند

 تا زلف تو که رد مشکینش برکوچه مانده است را

 دریابند

 که زلف تو را دریابند

                            زلفی که با باد پریشان شد

 ..وبا شب گذشت

  زیبا

 این شب که بی تو به روز نمی رسد

 و راهمان که به ستاره.. نمی رسد

 تا کبودشب را برق چشم تو روشن نکرده است

                               ...این شب که به روز نمی رسد!

 پس چشم در چشم ستارگان بدوزیم که چه؟

 و ماه را در کوچه بگردانیم

 و برگ مهتاب به دندان بگیریم ..که چه؟

 ...و این هم که کاغذ آخرین است

 ..نامه آخرین..

زیبا

 بگو..

 شب چرا به روز نمی رسد؟ 

بازت نمی یابم ای کنون که افسانه ای!

نه به هزار رنگ خیال

      نه به هزار امید جان

نه به هزار آهنگ شور

     نه به مغرب ها نه به مشرق های پیش روی !

بازت نمی یابم

   نه به شبنم اشکی

      نه بر فراز ساقه ی بوته ای!

          ــ تاول غیابت بر دلم فشرده می گذرد ــ

نه بر بحبوحه ی بهار

نه بر چنبر گلی

     نه بر زلف بیدی!

   ــ آبشار گیسوی بلندت

                 بر صخره ی خیال من جاری نیست. ــ

نه برحضور این همه دلهره

            نمی یابم ات

نه بر استقامت آنهمه خاطره!

نه بر ساقه ی ایستا دگی ام

        نه بر زلالی آخرین نگاهت!

شکیبای همیشه حاضر

               همیشه غایب

  در مهد این همه مهجوری

       کیست که دلداری ات می دهد

            یا چو من بیقرار توست ؟

شاخه های این روز

    عریان از زمستان میگذرند

در پیکر اینهمه نا توانی

درپیکر تکیده ی اشتیاقت

          چه خیال ها خام می گذرد !

         چه خیال ها خام می گذرد!|

خیلی ها  بودن که  مرا  فراموش  کردن همه فراموشم خواهند  کرد تو نیز مرا  فراموش

 میکنی به امیدفراموشیم. مرا به باد بسپار 

وقتی برای هیچکس فرقی ندارد تو چه احساسی داری،وقتی برای هیچکس مهم نیست تو چه می خواهی،وقتی آدمها بیشتر از همیشه خودخواه و بی رحم می شوند،وقتی نگاههایشان مثل تیری قلبت را می شکافد و حرفهایشان مثل خنجری در دلت فرو می رود چکار میکنی؟

من حالم بهم می خورد از اینهمه ریا و تزویر،حالم بهم می خورد از تمام لبخندهای تصنعی،از محبتهای دروغینی که بوی تعفن می دهند،حالم بهم می خورد از آدمهایی که همجنان که مرا می بوسند،در ذهن خود طناب دار مرا می بافند

اگه یه روز بغض گلوتو فشرد ..

بهت قول نمیدم که

 بخندونمت

اما می تونم باهات

گریه کنم

اگه یه روز خواستی بری

حتما خبرم کن

قول نمیدم که ازت بخوام وایسی

اما میتونم باهات

بدوم

اگه یه روز نخواستی به حرفای کسی گوش کنی

خبرم کن ..

قول میدم

خیلی ساکت باشم

اما..

اگه یه روز سراغمو گرفتی و

خبری نشد

سریع به دیدنم بیا

احتمالا بهت احتیاج دارم

مي دانم که
همه ي حر فهايم تکراريست
مثل کوبيدن بر دري بسته
بي اميد باز شدن

اما چه کنم؟
دوباره رنگ نگاهم پريده است
دو باره صدايم نفس نفس مي زند

باران می آید
برخورد قطرات درشت باران
با درختان و زمین

باران می آید
بی واهمه و یک ریز

پنجره را باز می کنم
دستم خیس نمی شود
هوا صاف است

چراغ را خاموش می کنم
همسایگان می گویند
 خوابیده ام